Azerbaycan Efsaneleri ve Revayetleri – Bayquş ve Tovuz Quşu

Süleyman Peyğember Tovuz adlı bir qıza âşıq olmuşdu. Ne qeder edirdi, Tovuz ona getmirdi. Âxırda Süleyman Tovuz’u zorla almaq fikrine düşdü. Tovuz bunu anlayıb dedi:
– Quş dimdiyinden bir ev dikersen, ayağı der yadan nem çeker, başı buluddan. Sene gelerem. Meni toy edib evine apararsan.
Süleyman Peyğember bu serte razı oldu. Bu fikre geldi ki, dünyada olan bütün quşları toplasın, öldürsün, dimdiklerinden imaret tikdirsin. Buna haqqı çatırdı, çünkü hamisinin padişahı idi. Beli, quşların hamısmı topladılar. Süleyman Peyğember baxıb gördü ki, tekçe yapalaq yoxdur. Vezir-vekili gönderdi ki, onu da getirsinler. Yapalaq vezir vekile dedi:
– Men axmaq padşahın yanına getmirem. Özüm de bey quşam.
Dönüb Süleymana xeber verdiler:
– Deyir men axmaq padişahın çağrısına getmirem, özüm de bey quşam.
Süleyman hirslenib özü getdi. Yapalaq ona dedi:
– Bir saatlıq üçün padişahlığını mene ver gelim, yoxsa gelmeyeceyem. Özümü de quşların beyi et.
Süleyman razı oldu. Bayquş onunla geldi. Süleyman bir saatlıq üçün padişahlığı ona verdi. Özünü de quşlara bey etdi.
Bayquş taxta çıxıb dedi:
– Ay şah, bir qıza göre bütün quşları öldürüb neslini kesmek mi olar? Men quş dimdiyinden sana Tovuz dediği imareti dikerem.
Bayquş emr etdi, her quş dimdiğinin ucundan bir az kesib bir yere topladı, büyük bir dağ yarandı. Süleyman peyğember Tovuz dediği binadan da gözel bir ev tikdi. Bayquşa da dedi:
– Sen ele beye lâyık quşsan, senin adını “Bay- quş” qoyuram, özüme vezir qebul gedirem.
Bu zamandan onun adı Bayquş qaldı.
Beli, Süleyman Peyğember qırx gün qırx gece toy etdi, Tovuz’u tikdirdiyi eve getirdi. Her gün tovuz bezenirdi, düzenirdi, öz gözelliği ile fexr edirdi.
– Tanrım, göresen dünyada menim kimi de gözel var mı? Seyirdi, başını çevirib ayağına baxanda utanırdı. Çünkü ayaqları çirkin idi. O hemişe ayaqlarını Süleyman Peyğember’den gizledirdi. Günlerin bir günü Süleyman Peyğember ona dedi:
– Bilmirem ne üçün ayaqlarını menden gizledirsen?.
Menim yanımda soyunmursan. Tovuz söz tapabilmedi, dedi:
– Düz deyirsen.
Tovuz o biri odaya getdi, bezendi, düzendi.
– İlâhi, göresen dünyada menim kimi gözel var mı? dedi.
Ayaqlarma bir de baxdı, utandı, bu ayagla Süleyman Peyğember’in yanına getmek istemedi.
Üzünü göye tutub yalvardı:
– Allah, meni quş et.
Allah onun yalvarışını eşitdi. Onu guş etdi.
Tovuz quşu uçub qapıdan çıxdı. Süleyman Peyğember dediyi söze peşiman oldu. İndi Tovuz quşu qanad çalır, pervazlanır, öz gözelliyi ile fexr edir, ama ayağına baxanda utanır.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s